ብዛዕባ ኤርትራ ኣብ ኢትዮጵያ እንታይ እዩ ዝበሃል ዘሎ?

ንሕና ኤርትራውያን  ከም መመኽነይታ ወይ መእመኒ ገዛእ ርእስና ንጥቀመሉ ኣተሓሳስባ፡ ኤርትራ ልኡላዊት ሃገር እያ፡ ኣብ ዓለም ተፈሊጣ እያ ኦሮማይ፡ ካልእ ተመሳሳሊ ዘረባታትን እዩ።
ን ምዃኑ ካብ ቀደም ካብ ኢትዮጽያ ዝተፈልየ ናይ ምሕደራን መግዛእትን ታሪኽ ከም ዝነበራ ፡ኣብ 50ታት ኤርትራ ናይ ገዛእ ርእሳ ባይቶን ባንዴራን ከም ዝነበራ  ንዝንግዖ ዘሎና ኮይኑ ይስመዓኒ።
እዚ ከም'ዚ  ስለ ዝነበረ ፡ ሃይለስላሴ ባንዴራ ኤርትራ እውሪዱ  ን ኤርትራ መበል 14 ዞባ ኣብ ትሕቲ ኢትዮጵያ ክሕውሳ ከሎ፡ UN ድዩ ተቛዊሙ ብረታዊ ቃልሲ ከም ዝጅመር ጌሩ?

ነቲ ዝነበረ ዓመጽ ብ ምቅዋም ብረታዊ ቃልሲ ጀሚሩ ፡ ድሕሪ 30 ዓመት፡ ብ ኸቢድ ዋጋ ናጽነቱ ዘረጋገጸ ህዝቢ ኤርትራ እዩ።

ኣብ'ዚ ሕጂ ዝረአ ዘሎ ፖሊቲካዊ ኣካይዳ ኣብ መንጎ ክልቲኤን ሃገራት፡ ሕጋዊ ዘይኮነን፡  ግሉጽነት ዘይብሉ፡ን ህዝቢ ኤርትራ ዘየርብሕ ፡ ካብ'ኡ ዝኸፈኤ ዘሰክፍ ውን ንዓና ንኤርትራውያን ከምቲ  ናጽነት ንምምጻእ ዝኸፈልናዮ ዋጋ፡  ካልእ ዋጋ ዘኽፍልን ዝበኣሰ ኩነታት ዝፈጥርን ከይ ከውን እዩ።
ብ ምኽንያት ናይ ዶብ ግጭት ፡ እዚ ኩሉ መንእሰይ ጠፊኡ፡ ሎሚ ዶብ ከይ ተሓንጸጸ፡ ብዛዕባ ቑጠባ፡ወደባትን፡ መጓዓዝያን ምስምምዕ፡ ዶብ ቀዳማይ ዛዕባና ኣይኮነን ምባል፡ ናይ ጥዕና ኣይኮነን።

ኣብ'ዚ እዋን እዚ ኩልና ኤርትራውያን ብ ሃገር የዋሕስ እዩ ዝበልናዮ መንገዲ ተጠርኒፍና፡ ካብ ዝመጽእ ዘሎ  ሓደገኛ ማዕበል ህዝብን ሃገርን ከነውሕስ ግዴታዊ ሓላፍነት ኣሎና።

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=203033227243258&id=100026097452390

ERITREI SCAPANO DALLA DITATTURA!!

Alla fine sono sbarcati, sani e salvi, in un porto che dopo la «cura Salvini» da tempo non vedeva più arrivare un migrante. Pozzallo nella notte ha accolto i 264 migranti, quasi tutti eritrei, che affollavano un barcone partito giovedì scorso da Misurata, in Libia: 184 uomini, 43 donne, 37 tra ragazzi e bambini, 5 dei quali neonati: «In mare per tre giorni senza cibo nè acqua - scrive l’Unhcr - sono miracolosamente vivi, altri invece sono scomparsi in queste stesse ore». La polizia avrebbe già individuato i due scafisti. 

 

Lo sbarco si è completato nella notte e ora si è messa in moto la macchina dei trasferimenti verso i centri di accoglienza. E’ il primo, imponente sbarco per numero di migranti che si registra in Sicilia dalla scorsa estate. I migranti erano arrivati ieri sera, autonomamente, all’interno del porto di Pozzallo su una imbarcazione in legno dal galleggiamento molto precario (i grossi e fatiscenti gommoni di fabbricazione cinese che hanno caratterizzato le partenze dalla Libia degli ultimi anni sembrano spariti e comunque non sarebbero stati in grado di raggiungere le coste della Sicilia) ma l’ordine di sbarco è stato dato ore dopo, solo quando si è capito che la barca sarebbe potuta affondare proprio davanti alla banchina.  
 
L’imbarcazione è la stessa per la quale ieri il ministro dell’Interno Salvini aveva puntato per l’ennesima volta il dito contro Malta: «Ci risiamo - aveva scritto sui social -. Un pattugliatore maltese ha invertito la rotta, abbandonando un gommone con 150/200 immigrati in mezzo al Mediterraneo e in direzione dell’Italia. La Valletta aveva preso il coordinamento delle operazioni di soccorso, ma come al solito sta cercando di rifilare gli immigrati al nostro Paese». In effetti la barca ha poi puntato verso la Sicilia, anche se «monitorata» da lontano, ed è stata lasciata navigare autonomamente verso Pozzallo, cosa che consente all’Italia di poter continuare a dire che non interviene in mare e che i porti sono chiusi ai migranti ma che ha assicurato comunque il soccorso e lo sbarco dei migranti. D’altronde, sempre ieri altre imbarcazioni erano arrivate sulle coste italiane: in 79, tutti uomini pachistani, erano su un barcone soccorso dalla Guardia costiera italiana davanti alle coste della Calabria. Sono stati portati a Crotone, fermati i due presunti scafisti.  
 
Da un paio di giorni nel Mediterraneo centrale sono tornate le mavi delle Ong: la Open Arms, la Sea Watch3 e la Mare Ionio del progetto Mediterranea hanno unito le loro forze e le strategie delle rispettive Ong e associazioni per controllare quel tratto di mare che, ripetono da mesi Unhcr e Oim, è ormai «il più pericoloso e mortale del mondo». Proprio queste navi ieri avevano lanciato un allarme peer una imbarcazione con una settantina di persone a bordo - ma ci sarebbero stati anche dei morti annegati - poi soccorse da un rimorchiatore a servizio di una piattaforma petrolifera che li avrebbe consegnati alla Guardia costiera libica. Cosa questa che le Ong hanno denunciato con forza.  
 
«Malta si conferma vergognosa - commenta il ministro dell’Interno, Matteo Salvini -: chissà se a Bruxelles sprecheranno inchiostro per mandare letterine di richiamo anche alla Valletta». Un miracolo siano vivi, afferma in un tweet anche l’Unhcr, l’agenzia Onu per i rifugiati: «Questo barchino traballante ha portato persone in mare per tre giorni senza cibo né acqua. Il soccorso in mare è fondamentale, assieme a un meccanismo sicuro e prevedibile di approdo

እገዳ እንተ ተላዕለ፡ ፍታሕ ን መራሕቲ ህግደፍ እምበር ፡ ን ህዝቢ ኤርትራ ኣይኮነን።

ሰላም ክቡራት ኤርትራውያን፡ ከም ዝፍለጥ ህግደፍ  እዋናዊ ዛዕባ ተጠቂሙ ብ ዝሓየለ መልክዑ ጎስጒሱ ን ህዝቢ ናይ ምድንጋር  ስልቲ  ካብ ዝጥቀም ዓመታት ኮይኑ ኣሎ። ንሕና ከም ዜጋታት  እቲ ዝግበር ሽርሕታትን ብ ናይ ሓሶት ፖሊቲካ ህዝቢ ናይ ምድንጋር ዘመተን ክንቃለሶ  ግቡእ ጥራይ ዘይ ኮነ ግዴታና እዩ።

ኣብዚ ሎሚ ቅነ ዘሎ ዘይ ክውንነታዊ ጽምብላትን ዳንኬራን ብ ምኽንያት ምልዓል ማዕቀብ ባይቶ ጸጥታ ኣብ ኤርትራ እዩ።
ኣብዚ ከም ዜጋታት ከነስተውዕሎ ዝግበኣና መሰረታዊ ሕቶ፡ እቲ ማዕቀብ ኣብ ምታይ ዘተኮረ እዩ ኔሩ ? ?

United Nations Security Council Resolution1907, adopted on December 23, 2009, imposed an arms embargo on Eritrea, travel bans on its leaders, and froze the assets of some of the country's political and military officials after accusing the Eritrean government of aiding Al-Shabaab in Somaliaand reportedly refusing to withdraw troops from its disputed border with Djibouti, following a conflict in 2008.^[1] The African Union and other organisations had been calling on the Security Council to sanction Eritrea for several months.

እቲ ማዕቀብ ወይ እገዳ ከምዚ ኣብ ላዕሊ ተጠቂሱ ዘሎ ኣብ 3 ነገራት ዘተኮረ እዩ ኔሩ:-
1) ኣብ ኣጽዋር ምግዛእ።
2) ማዕቀብ ኣብ ምውጻእ ወይ ምንቅስቃስ ሓለፍቲ።
3)  ምህጋር ንብረት ላዕለዎት ናይ ፖሊቲካን ወተሃደራዊ ሓለፍትን።

እቲ ከም መኽንያት ዝቀረበ ከኣ ን Al-Shabaab ኣብ ሶማል ትሕግዙ ዝብልን ከምኡ ድማ ብ ተደጋጋሚ ወተሃደራት ኤርትራ ካብ ምስ ጁቡቲ ዘባእስ ዶብ ስለ ዘይወጹን ዝብ እዩ።

ኣብዚ ከደናግረና ዘይብሉ ነገር፡ ን ህዝቢ ኤርትራ እዚ እገዳ በየናይ መንገዲ እዩ ጸልዩዎ ኣብዚ ዝሓለፈ 9 ዓመት? እዚ ነቶም ሃገር ሓማሞሶማ ዘሎዉ ሓለፍቲ ህግደፍ ዕላማ ዝገበረ እዩ፡ ተላዒሉ ኣይተላዕለ ን ህዝቢ  ኤርትራ  ዝጸሉ ኣይኮነን።
ህዝቢ ኤርትራ ጸገሙ ካብ 2009 ምስ እገዳ ዝጅምር ኣይኮነን።
ህግደፍ  ብ ህዝቢ ዘየለልዮ መንገዲ ዓመታት ኣደናጊሩ ፡ኣብ 2001 ግን ብ ወግዒ  ቅዋም መታን ከይትግበር፡ ኣባላት ሃገራዊ ባይቶ ብ ምእሳር ባይቶ ዘይብላ ሃገር ጌርዋ፡ ናይ ብሕቲ ጋዜጣታት ብምዕጻው ጋዜጣኛታት ኣሲሩ። ኣብ 2006 እታ ኣብ ዓለም ተቀባልነት ዝነበራ ዩኒቨርሲቲ ፡ኣብዚ ዝመሃሩ ተማሃሮ ን ሃገር ኣይጠቅሙን ብ ዝብል ህዝቢ መታን ከይ ስልጥን ዓጽዩዋ።
ን 16 ዓመት ብ ሽፋን ባድመን ምሕንጻጽ ዶብን ህዝቢ ከታልል ጸኒሑ፡ ብ ሰሪ ሕሱም ዜቤታዊ ምሕደራ መንእሰይ ዘይ ብላ ድሕሪ ምዃና ከኣ ሕጂ ኣብ 2018 ዶብ ከይተሓንጸጸ ባድመ ከይተመልሰ ፡ መሰረታዊ ጉዳይ ኣይኮነን ኢሉ ፡ ብ ናይ በይናዊ ውሳነታት ምስ ኢትዮጽያ ይፈራረም ኣሎ።
ሕጂ ውን ናብ ኣዝዩ ሓደገኛ ዝኾነ ናይ ከምድላይካ መንገዲ ምኻድ ን ህዝቢ ኤርትራ ፡ ካልእ ዋጋ ክሓትት ከምዝኽእል ከነስተውዕል ይግባእ።

ጸገምና ኣብ ውሽጢ ዓድና ዘሎ ስርዓት ምዃኑ ኣይንደናገር።

"ለባም 'ሲ ብ ኣፍ ዓሻ ይዛረብ"

ሰላምታ ብ ምቅዳም፡ ሎሚ ብ ሓደ ኣገዳሲ ናይ ነዊሕ ትዕዝብተይ እየ ክዛረብ።
ኩልና ኤርትራውያን ከም ንዕዘቦ ዘሎና ሃገርና፡ ልዕሊ ዝኾነ ግዜ ኣብዚ ሕጂ እዋን ኣብ ኣዝዩ ሓደገኛ ብ ጣዕሚ ኣስጋኢ ዝኾነ እዋን ትርከብ።
ቅድሚ ብዛዕባ ህሉው ኩነታት ትዕዝብተይ ምግላጽ፡ ብዛዕባ ተሳትፎ ህዝቢ ኤርትራ ኣብ ግዜ ብረታዊ ቃልስን ድሒሩ ዝነበረ ኲናትን ትንክፍ ከብል።
ዳርጋ ኩሉ ኤርትራዊ ዝደጋግሞ ዘረባ፡ ንሕና ኤርትራውያን ኣሕዋትና፡ኣሓትና፡ኣቦታትና፡ ኣዴታትና ከፊልና ኢና ዝብል እዩ። ኣብ'ዚ ዘረባ ይሰማማዕ ኣኳ እንተኣኾንኩ፡ ኣብ መንጎ እቶም ከም'ኡ ዝብሉ ግን እቶም ተበልጽትን መደናገርትን ከምዘሎዉ ዝሕለፍ ኣይኮነን።
ብዙሓት ስድራቤታት ዓቅምን ኣፍልጦን ስለ ዝነበሮም ደቆም ኣብ ውሑስ ቦታ ጌሮም፡ ኣብ ዝተመርጸ ዩኒቨርስቲ እና ምሃሩን ን ኤርትራ ክሳብ ነጻ ትኸውን ብ ጎቦ ዓይኖም ክሪእዋ ጸኒሖም፡ ዝተኸፍለ ተኸፊሉ ነጻ ምስ ኮነት ን ዙረት ደቆምን ዶላሮምን ሒዞም ዝመጹ ኣዲኦም ትቁጸሮም።

ገሊኦም ውን ደቆም ካብቶም ንሃገር ኢሎም ሂወቶም ክውፍዩ ኣብ ድፍዓት ዝነበሩ ኣሕዋትና ዝበለጹ ከምዝኾኑን፡ ኣብ ዂናት ክኣትዉ ከምዘይክእሉን እና ተዛረቡ፡ "እንታይ ዝኸውን ሂወት እንታይ ዝኸውን ምንባር" ኢሎም ክዝምሩ ብእዝንና ስሚዕና ኢና።

ብ ዘይ እግርኻ ጓህሪ ምርጋጽ ከምዝበሃል ኣብዚ ናይ ሎሚ ዘሎ ኩነታት ሃገርና እንተተዓዚብና ውን ብዙሓት ካብቶም ደገፍቲ መንግስቲ ይኹኑ ካብቶም መንጎመንጎ " ተቃወምቲ እንታይ ዝገበርክሞ ኣሎኩም ፡ ገለ ለውጢ እንተ ትገብሩ ምመጻናኩም" ይብሉ ንሰምዕ ኢና።
ኣብዚ ናይ ሰሙናት ፖሎቲካዊ ጉዕዞ ህግደፍ ፡ ካብ ንደለይቲ ፍትሒ ንላዕሊ ነቶም ከምዚ ከምዝኾነ ዘይፈልጥዎ ደገፍቲ መንግስቲ ኣሰካፊ ኮይኑ ምህላዉ እቶም ተበለጽቲ ጎረሓት ሕሹኽ ዝበልዎም ብዙሕ ስልጠና ዘይወሰዱ ዓያሹ ደገፍቲ ኣስቲኾምልና።

እሞ ሃገር ኣብ ሓደጋ ስለ ዘላ ፡ ሎሚ'ኸ እቶም ደቂ ገርሂ ልባ ብረት ኣልዒሎም ን ጨቛኒ ስርዓት ክሳብ ዝኣልዩዎ ተሓቢኦም ጸኒሖም፡ ድሓር ደቆምን ዶላሮምን ተሰኪሞም ከም በጻሕቲ ናብ ኤርትራ ክኣትዉ ማለት ድዩ?

ሎሚ 'ሲ ሃገር ንምውሓስ ኩልና ደኣ ንሳተፍ።

እዋናዊ መልእኽቲ!

ኣገዳሲ እዋናዊ ዛዕባ!!

ኩልና ኤርትራውያን ሎሚ ቅነ ካብዚ ዝሓለፈ 17 ዓመታት ፍልይ ዝበለ ፖሎቲካዊ ምንቅስቃስ ህግደፍ ምርኣይና ፡ ሓደ ኣወንታዊ መንገዲ ምዃኑ ብሩህ እዩ።

ኣብ መጀመርያ ናይ ዚ ዓመት ከም ዝተዓዘብናዮ፡ ምሁራት ትግራዎት ብፍላይ ህዝቢ ትግራይ ድማ ብ ሓፈሻ ነዚ ሕጂ ተበጺሑ ዘሎ ትስፍው ናይ ሰላም ንፋስ ኣብ መንጎ ኤርትራን ኢትዮጵያን ክዉን ንምግባር ከም ዘበገሱዎ ኣብ ዝተፈላለየ ህዝባዊ ኣኼባታቶም ተዓዚብናዮ ኢና።

እዚ ሕጂ ዝዝረብ ዘሎ ኣብ ዝተፈላለዩ ናይ ሓበሬታ መርበባት ግን ህዝቢ ትግራይን ሓለፍቲ ሕውሓትን ነዚ ሰላም ከም ዘይደሉዎን ኣንጻሩ ይጉስጉሱ ከምዘሎዉን እዩ። ኣብ ቲ መደረ ናይ ኢሰያስ ኣብ 20 ሰነ ዝተገብረ ውን ብዙሕ ናይ ጽልኢ ቃላት ሰሚዕና ኢና።

ንሕና ኤርትራውያን ክንፈልጦ ዝግበኣና ነዚ ናይ ሰላም ኩነታት ን 16 ዓመት ዕንቅፋት ኮይኖም ዝጸንሑ ክልቲኦም መንግስታት እዮም፡ ካብ ዝገርም እቲ ዘከራኸረ ጉዳይ፡ ኢትዮጵያ ካብ ባድመ ከይ ወጻና ዝርርብ ንግበር ክትብል ከላ፡ ኢሰያስን ጉጅልኡን ከኣ ካብ ባድመ ከይ ወጻኹም ዝርርብ ኣይንገብርን እዮም መሊሶም። ሕጂ ድሕሪ ዓመታት ካብ ባድመ ከይ ወጹ ፡ ኣዲስ ኣበባ ከይዶም ክዘራረቡ ተሰማሚዖም፥ እዚ እንተኾይኑ እቲ ሓቂ፡ በየናይ መንገዲ እዮም ወያነ ዕንቅፋት ኮይኖም ዶ' Game Over እና ተባህለ ሕጂ ውን ኣብ መንጎ ህዝቢ ዳግማይ ፍሕፍሐ ዘምጽእ ናይ ቅርሕንቲ ቃላት ዝዝረብ ዘሎ።

ንዓና ን ኤርትራውያን ሰላም ምስ ኢትዮጵያውያን የድልየና ክንብል ከሎና፡ ብዝያዳ ከኣ ምስቶም ዝዳወቡናን ብ ኹሉ ናባና ዝቀርቡን ህዝቢ ትግራይ ምዃኑ ከነስተውዕል ይግባእ። ናይ ሰላም መስርሕ ምስ ህዝቢ ትግራይ እንተ ዘይኮይኑ፡ እቲ ስምምዕ ዘይተግባራዊ ይኸውን፡ ከም እንደገና ኢሰያስ ምስ ጉጅልኡ ምስ ህግደፋዊ ስነ ሓሳቦም መሕብኢ ክረኽቡ እዮም፡ ማዕረ ማዕሪኡ ከኣ ፡ ሽግርን መከራን ህዝቢ ኤርትራ ንኸብቕዕ ፡ ኣብ ዓድና ሕግን ፍትሒን ዝብል ሕቶ ህዝቢ ይዕንቀፍ።

እቲ ቀንዲ ሕቶና ዘቤታዊ ጉዳይና ምዃኑ ከነስምረሉ ኣሎና፡ እዚ ማለት ፡ ናይ ዶብ ጉዳይ ምስ ኢትዮጵያ፡ እቲ ቀንዲ መኽንያት ህግደፍ ተሓቢኡሉን ን ህዝቢ ከመኽኒየሉን ዝጸንሐ ስለ ዝነበረ ምፍትሑ፡ የድሊ እኳ እንተኾነ፡ ሓደ ስጉምቲ ንቅድሚት ጥራይ እዩ። እቲ ቀንዲ ዘድሊ ዘሎ ኣብ ኤርትራ ፡ ስልጣን ናብ ህዝቢ ተረኪቡ፡ ቅዋም ተጌሩ፡ ኤርትራ ብ ሕጊ ትመሓደር፡ ኩሉ ኤርትራዊ ብ ማዕረ ዝነብረላ ንምግባር እዩ።

ስምኦን ረዘነ
26/06/2018

መልእኽቲ ናብ ኤርትራውያን

ናብ ኩሉ ኤርትራዊ ደላዪ ፍትሒ

ሰላም ኩሉኹም ኤርትራውያን ደለይቲ ፍትሒ፡ ከም ዝፍለጥ ኣብ ዝሓለፉ ዓመታት ብ ዝተፈላለዩ ደቀቅቲ ነገራት ክንጸባጸብ ናይ ዘይምስምማዕ ኣብ መንጎና ሳዕሪሩ ጸኒሑ እዩ። ከም ውጸኢቱ ድማ ጉጅለ ህግደፍ ዕድመ ስልጣኖም ኣናዊሖም ጥራይ ዘይኮኑ 'ሲ ፡ ተኣኪቦም ዘየፍርዩ፡ እዚኦም እንቛዕ ኮኑ ተቃወምትና እና በሉ የስተነዓቚና እዮም።

እዚ ሕጂ ን ሪእዮ ዘሎና ምስ ኢትዮጵያ ዝግበር ዘሎ ናይ ሰላም ስምምዕ ግን ብ ፍሉይ ከነስተውዕለሉ ዘሎና ሓደገኛ ጉዳይ እዩ። መኽንያቱ ህዝብን መንግስትን ኢትዮጵያ ምስ ህግደፍ ብምርድዳእ ረብሓኦም እዩ ዘገድሶም። ህግደፍ ከኣ ካብ ዝገበሮ ገበን ን ክሃድም ዝሓተትዎ ከም ዝህቦም ኣየጠራጥርን።

እቲ ብዛዕባ ዓዱ እንታይ ይበሃል ከም ዘሎ ዘይፈልጥ ህዝቢ ኤርትራ ደኣ እንታይ ይግበር? በ የናይ መንገዲ መልእኽቱ ናብ ዝምልከቶ ኣካል ከብጽሕ?

ሕጂ እያ እታ ወሳኒት ግዜ፡ ኩሉ ደላዪ ፍትሒ ኤርትራዊ ፡ብ ዘይ ውድበይ ውዱብካ ኣብ ሓደ መስመር፡ ሃገር ንምውሓስ ብ ሓደ ተጠርኒፉ ፡ ከካብ ዘሎዎ ወከልቱ ሰዲዱ ኣብ ማእከላይ ቦታ ኣኼባ ብምግባር ሓደ ኮምሚቴ ወካሊ ናይ ኩሉ ደላዪ ፍትሒ ከቁም ኣሎዎ።

ብድሕሪ እዚ ን መንግስቲ ኢትዮጵያ ውን እንተኾነ፡ እዚ ዝግበር ዘሎ ናይ ሰላም ስምምዕ፡ ምስ እዞም ህዝቢ ዘይወከሎም ጉጅለ ህግደፍ ጥራይ እንተኾይኑ ዘላቒ ሰላም ከም ዘየምጽእ ምሕባር ይከኣል። ካብኡ ሓሊፍና ድማ ኣብ ዓድና ስልጣን ናብ ህዝቢ ይረከብ፡ ፍትሕን ሕግን ይገበር ፡ እሱራት ብ ዘይ ቅድመ ኩነት ይፈትሑ፡ ክንብል ንኽእል።

Simon Rezene.
30/06/2018

An open Letter to Ethiopian Prime Minister Dr.Abiy Ahmed.

Dear:
 Dr. Abiy.

Looking forward: should we forget past crimes if Eritrea and Ethiopia reconcile?

Introduction

The steps taken by Ethiopian Prime Minister Abiy Ahmed to end the confrontation with Eritrea, that has lasted since the end of the border war between the two countries in 2000, is very much to be welcomed. So too has been the decision by President Isaias Afwerki to send a high-level delegation to Addis Ababa, to see how these initiatives can be taken forward. For two countries that have been locked in a military stalemate over their border, these are dramatic developments. [Prime Miniter’s Abiy’s visit to Asmara on 8th July is the culmination of this process. His welcome from the Eritrean people is sure to be genuine and enthusiastic.]

But what next? Assuming – and it is a big assumption – that the no-war, no-peace stalemate that has existed between the two countries since 2000 is ended, what can the people of Eritrea reasonably expect?

Freedom and democracy

The first – and overwhelming priority – is to restore the rule of law. Eritreans did not fight for their freedom from Ethiopia for 30 long years, only for it to be snatched away by their own government.

There were few enough liberties when liberation came in 1991. We have not forgotten how the disabled fighters were fired on when they marched on Asmara to demand better treatment. Or how the promises made to soldiers, who asked for their pay, were broken by President Isaias; their leaders killed or imprisoned. Nor will we overlook the president’s refusal to enact the Constitution, so carefully drawn up after extensive consultation.

But nothing comes close to the repression that descended in 2001. The G15’s demand, that the people had a right to all the freedoms guaranteed by the United Nations and promised by the EPLF down the years, were not only brushed aside, those who signed the appeal were rounded up and imprisoned. So too were the university students and journalists. We remember them, and the years of suffering they and their families have endured. They have been allowed to rot and die in jails, without hope of ever being heard in court.

Our first demand is therefore a simple one, return to the Eritrean people the rights that are theirs: the right to a Constitution they can appeal to, via an independent judiciary and open courts. Give us the free media that people enjoy around the world. End the ban on all parties other than the PFDJ. Hold free, fair and internationally supervised elections in which all parties can participate.

Crimes

Tragically, what the disabled fighters, soldiers, activists, students and journalists endured has now been visited on the whole nation. Indefinite National Service has trapped our people in a form of servitude so severe that it amounts to slavery. The UN Human Rights Commission has endorsed this judgement. This has resulted in an exodus. Men, women and children have fled abroad. Many have paid with their lives. Their bones lie bleached in the Sahara, their bodies washed up on the beaches of the Mediterranean. They have suffered indescribable torture at the hands of people smugglers in Libya and the Sinai. They have suffered years of exile, loneliness and deprivation, far from their families. The Eritrean diaspora – from Australia to America, from Israel to Ireland – exist in foreign lands, deprived of a country that is theirs by right. It is to the eternal shame of President Isaias and his associates that this has been allowed to transpire. Even worse is the evidence of complicity in human trafficking by the regime.

The question therefore arises: can these crimes be forgotten and forgiven? Two paths lie ahead, once democracy has been established. One would be for a senior member of the judiciary to draw up charges for President Isaias and his associates to face before Eritrea’s courts. If this was too contentious and divisive, then it might be possible to call on an international tribunal to be established to examine the evidence and impose appropriate sentences. The other possibility would be to accept that this would be too divisive for our nation, which has already suffered so much. We cannot ignore the trauma our people have endured, starting from the liberation struggle and lasting until the present time. The second option would require holding a Truth and Reconciliation Commission, at which past crimes could be openly acknowledged by those who perpetrated them, and then forgiven, but never forgotten.

Which way should we proceed? This is something that can only be answered by our people through a genuine, open debate, freely conducted. How this should be conducted is open to negotiation. Both paths have their merits; both paths have their flaws. What cannot be up for debate is that the past should be brushed under the carpet; that crimes against the Eritrean people by the regime will ever be forgotten. The question is only how to deal with the past in a way that leads away from division and towards unity. Our goal is a free and united people, living in an open and democratic country, at peace with its neighbours.

 Best Regards!